Skrivarloftet Pratmakeri

Himmelen

2011-04-01T14:34:00.003+02:00

Nett i det vinteren endeleg er i ferd med å forsvinna, og våren byrjar å verma oss litt, vert det avdekt ein del veikskapar i grunnarbeidet utanføre barnehagen.

Mellom anna er det ikkje ein søledam framføre heile bygget, men ein veritabel sjø. Kunne livet ha vore betre?

Tigermamma update

2011-03-17T13:20:00.002+01:00

No er Akersgata på saka, ser det ut som.

Eg kjenner at saka gjer meg stum. Eg kjem ikkje på noko lurt å seia. Men det slo meg her om dagen at ungane lærer seg ting mykje tidlegare enn eg gjorde. Same kor mykje stygt ein seier om SV-skulen i Noreg. Kanskje ungar alltid gjer det.

Slik kan det òg gjerast

2011-03-01T20:17:00.002+01:00

I føregangslandet går visst debatten høgt om tigermamma.

Det kjekkaste Omar og Dagny veit, er å leika tiger og løve. Men det er vel ikkje heilt slik Amy Chua ser det føre seg.

TV-stjerna

2011-02-15T15:03:00.005+01:00

Det er viktig å markera seg alt i ung alder. Hausten 2008 introduserte vi Dagny for filmbransjen. Resultatet kunne vi sjå i Koselig med peis, episode 2 (frå 19:40-19:56 i klyppet). No får vi byrja å sjå oss om etter ei rolle for yngstemann òg.

Feltarbeid

2009-10-05T14:27:00.006+02:00

Det er haust, og trea mister blada sine. Då kan det vera kjekt å tenkja på at me fotograferte ein bever i sumar.

Foreldrenerderi

2009-09-18T13:06:00.002+02:00

Inspirert av bloggen Free-Range Kids/

Pratmakeriet har ein slags verksemdskultur med å ikkje barnesikra så mykje. Så langt har me greidd oss med å ropa ut "Nei, oi, den kniven er veldig stor og farleg", "Ikkje trekk i den leidninga, er du snill, du kan få brødristaren i hovudet" og "Du, det toastjarnet er veldig varmt".

Ikkje har me babycall heller.

Dette er ikkje ei prinsipiell tilnærming, men pragmatisk (pragmatisk er det nye honnørordet mitt, har eg funne ut). Ingen vil at ungane skal skada seg alvorleg, og ingen kan barnesikra 100% (eller heimesikra barn 100%). Ein må rett og slett sjå heimen og ungane an, som foreldregenerasjonen ville sagt.

Kjapt ser det ut som om Free-Range Kids argumenterer for at ein ikkje skal leggja innslagspunktet på det verst moglege scenariet ein kan tenkja seg.

Norske verdiar

2009-06-04T22:05:00.003+02:00

Noko av det fyrste eg fekk høyra frå ein av dei andre foreldra i barnehagen her på Veitvet då Dagny byrja for litt over eit år sidan, var at det var eit problem med innvandrarane (eller, ho sa berre "dei" medan ho heva augnebryna), at "dei" gjekk jo ikkje ut når det regna, slik at ungane i barnehagen fekk berre vera ute når det var sol, og sidan ungane "deira" ikkje hadde ordentlege regnklede, fekk skuleklassen til sonen hennar aldri vera ute når det regna. Eg hadde ikkje så mykje å seia til desse tinga, ho hadde jo trass alt meir røynsler frå både skule og barnehage på staden enn meg.

Men i dag kom mora og eldstedottera frå dei utruleg trivelege sikh-naboane våre bort og spurde om me hadde eit par støvlar mora kunne låna, for klassen til dottera skulle sova ute i skogen, og då skulle nokre foreldre vera med. Og eg (lettrørt høggravid) vart utruleg glad!

Og kva kan me læra av dette? Til dømes:
1. at eg ureflektert og intuitivt er tilslutta den norske verdien at det er moralsk høgverdig å vera ute når det regnar
2. at eg dessutan er tilslutta den norske verdien at det er bra å kjenna naboane sine (den er kanskje ikkje spesielt norsk)
3. at naboane mine verkeleg gjer ein innsats for å delta i dei norske verdiane. Diverre skal dei flytta snart -- eit anna teikn på internalisering av dei norske verdiane her på staden er at ein drøymer om å flytta i større hus utanfor bygrensa

(dessutan, berre så det er sagt: Etter kvart fann eg ut at dei er ute i barnehagen også når det regnar)

1. mai

2009-05-04T12:58:00.003+02:00

Kvart år, i slutten av april, tenkjer eg at eg skal laga handplakatar med "Eg vil høyra meir nynorsk på barnefjernsyn". Så gløymer eg det, og då står demonstrantane att med slikt som dette.

Ekspedisjon

2009-05-04T12:40:00.004+02:00

I fall nokon skulle tru så vondt om oss at dei mistenkjer oss for å ha juksa med klyppekorta: Her er provet på at vi fann post 13 på Mini-o-dilten 2009. Det er lettvarianten av den kjende Lillodilten, med postar på nær sagt kvart eit hushjørne.

Dagny var mest interessert i å sjå på maur, men ho kravde likevel å få bera kartet. "Kan eg få sjå litt på kartet?" - "Nei!" - "Men me må jo vita kvar me skal gå!" - "Vi kan gå litt hel, litt hel og litt hel", peikte ho, men ei alvorleg mine som ikkje lot seg affisera av at det var halvannan kilometer mellom kvart av punkta ho peikte ut.

Me skal nok greia å bruka heile sumaren på dei tretti postane.

Namnetevlinga 2009

2009-05-02T22:16:00.003+02:00

Pratmakeriet går mot straumen, og satsar som kjent på å utvida staben i desse krisetidene. 5. juni skjer det, men før dess må me avklara minst eitt viktig spørsmål: namn.

Vert det ein gut, må han heita Omar. Det seier seg vel sjølv: eit namn som sameinar det beste frå aust og vest (nærare bestemt Midtausten, Indre Sogn og Baltimore).

Vert det ei jente, er me faktisk opprådde. Sidan Dagny fekk namnet sitt etter ei svært vellukka namnetevling der Lars Asgeir Rottem Krangnes gjekk av med sigeren, prøver me det same som sist. Kva skal barnet heita? Har du eit framlegg?

Me er svært takksame for namn, og det kjem nok barnet til å vera etter kvart òg (grådig flaut å byrja på skulen utan namn).

Førebels ser lista vår slik ut:
Marta
Matja (Gudrun seier nei)
Maika (jenta frå verdsromet)
Aslaug (nei; det er eit innlandsnamn)
Signe
Inga
Astrid, Ragnhild osb er fine namn, men dei kjennest litt opptekne ut
Yolanda
Tamara
Dyveke
Torborg

Me vert glade om du har noko betre å koma med!

Komplimang

2009-04-17T21:34:00.002+02:00

I dag tidleg sa altso barnet mitt til meg, då eg tok på den tynne, blå kåpa i staden for verdas største vinterjakke: "Har du på den jakken, mamma? Da blir det vår!"

Super-Dagny!

(Eg trur at det er heilt egoistiske grunnar til at ein lagar ungar: for å få mengder av ukritisk kjærleik, beundring og komplimangar)

Om hijab i politiet

2009-02-10T20:40:00.003+01:00

Me har no sett halve Viggo Johansen-programmet om hijab, og gjer leksa vår og skriv seks me veit at-setningar:

Me veit at Knut Storberget ikkje er mot debatt.
Me veit at Arne Johannessen stilte utan bart, men med skjegg. Me tykkjer at dei kunne valt å standardisera på bart for alle polititenestefolk (damer òg).
Me veit at det ikkje er nokon menneskerett å verta politi, korkje for kriminelle eller muslimske damer.
Me veit at den norske statsmakta per definisjon er nøytral.
Me veit at hijab-en neppe kjem til syne når politifolka tek på seg full anti-demonstrantrustning (men det visste me jo frå før).
Me veit at Arne Johannesen også er fagforeiningsleiar.

Kva skal me gjera? Kva skal me seia? Uttrykkja oss klårare, seier læraren: I morgon vert det gruppearbeid om lesarbrev til Klasseavisa.

Action!

2009-01-20T13:20:00.002+01:00

Rapport frå akademia:

Kva i alle dagar er det eg vil, tenkte eg ein stad i teorikapitlet i Den store Avhandlinga som eg held på å skriva, slik som ein ofte tenkjer når ein skriv lange tekstar. Men so kom det ein strofe flygande: "action action, eg ser etter action"

og eg kom på at det er jo det eg held på med når eg freistar å forstå desse tekstane som desse ungdomsskuleelevane har skrive på internettet: eg ser etter action, og det er det som styrer teorien eg leitar etter og lagar.

action forstått 1. som handling (altså direkte omsett og ganske udramatisk), og det inneber heile den breie pragmatiske språkvitskaplege traidsjonen: pragmatikk, retorikk, språkhandlingsteoriar, funksjonell lingvistikk osb.

men 2. forstått som, nettopp action: Kva er det som står på spel? Kvar ligg konflikten? Kvar er det det skjer? (osb) (og sjølvsagt: kva er vilkåra for det som skjer?)

Oppsummert: Dette fører jo til ei monaleg innsnevring og fokusering av den breie pragmatiske tradisjonen, samstundes som det gjev meg eit strukturerande prinsipp for teorikapitlet.

Konklusjon: Jokke har redda teorikapitlet mitt, og er dessutan best. Og Action er ein av dei beste songane.

Adventsljos

2008-12-07T23:37:00.000+01:00

Jostedalsrypa skriv om adventsstake. Merkeleg nok hadde me alltid det i den ukristelege heimen min, sjølv om me ikkje nett song nokon songar.

På Pratmakeriet har me utvikla eit slags kompromiss mellom gudløyse og tradisjonar. Me har lilla ljos og tenner dei på sundagane, men me har berre tre og dei står ikkje i ein adventsstake, men i tre små glasstakar. Årsaka til det siste er estetisk. Årsaka til det fyrste er vel at me berre fann tre slike glasstakar og tre ljos. Sidan me reiser vestover siste sundagen i advent, er det heller ikkje noko problem.

Tenn lys vert heller ikkje veldig gudeleg før i siste verset, så ein hendig biverknad er at me ikkje treng å ta stilling til korleis me skulle sensurert eller sekularisert siste verset.

Barnerøkt anno 1922

2008-12-05T12:47:00.003+01:00

Emily Post, Etiquette (1922)

No young human being, any more than a young dog, has the least claim to attractiveness unless it is trained to manners and obedience.

[...] in nine cases out of ten, the old-fashioned method that assigned children to inconspicuous places in the background and decreed they might be seen but not heard, produced men and women of far greater charm than the modern method of encouraging public self-expression from infancy upward.

Fanpost

2008-11-03T22:50:00.001+01:00

Gudrun tykkjer at dette er ein heilt fantastisk blogg, og vil gjerne erklæra at ho er fan.

Å ta makta over tida

2008-10-04T16:24:00.003+02:00

Den siste veka har Dagny lært seg dei hendige orda 'fyrst' og 'etterpå', og litt om makta dei gjev. Når Dagny vil at me skal lesa vrimlebok, og mamma seier ja, men me må eta middag fyrst, så demonstrerer det makta for henne. Synd at det ikkje alltid verkar for Dagny når me skal i barnehagen og Dagny seier Disse føst.

Sjølv om Dagny på grunn av tilhøve utanfor henne sjølv ikkje kan bruka makta som høyrer med orda over oss andre (mamma og pappa), kan ho bruka henne til å skapa orden i tilveret for seg sjølv, til å bryta ned tida i bitar som det er råd å hanskast intellektuelt med.

Å leggja seg er mykje greiare når me kan verta samde om at fyrst skal me lesa vrimlebok, og etterpå skal me gå på badet. Eller at fyrst skal me eta graut, så skal me pussa tenner, og etterpå skal Dagny sova. Eller når Dagny kjem med skorne medan mamma og pappa framleis et sundagsfrukost, og det er mogleg å seia at me skal gå ut etterpå, men fyrst skal mamma og pappa eta litt meir. Ut eppepå, seier Dagny då og nikkar alvorleg, og så vart det ikkje like grenselaust trist som det elles ville vore.

Sumaren mot slutten

2008-08-06T14:41:00.001+02:00

Sumaren går mot slutten, og det er sikkert på tide å oppsummera pros og cons. Blant dei meir vellukka tinga me gjorde, var å flytte badebalja ut på altanen då sumarheten var som verst. Det var mindre vellukka å finna ut at avlaupet på altanen ikkje var designa for å ta unna 40 liter vatn etterpå. "Er det vasslekkasje hjå dykk no igjen?" ropte fru Hansen lett fortvila, i det overskotsvatnet fossa ned over tujaen hennar.

Hellström 2000, Høgatun 7c sumaren 2008

2008-07-06T10:06:00.002+02:00

Kom, kom atombomb
Om vi nån gong, nånsin blir som dom

Eg sit på gamlerommet mitt i Høgatun 7c (som no er vorte kontor) og skriv innleiing til sumarleiren i Norsk Målungdom 2008, og ser ut vindauget på arnavågen og fjellet over på hi sida som eg sat i vindauga og såg på kvar dag då eg budde her. Skilnaden er at no er det sol og då ser ting litt pussige ut her.

Då Håkan Hellström gav ut songen Atombomb var det 2000, og eg hadde flytt til Oslo for å byrja i sentralstyret i Norsk Målungdom og budde alt saman med Tarjei (rett nok i kollektiv). Då tenkte eg at songen handla om meg då eg var femten, no innser eg at for kvart steg lenger inn i kjernefamiliehelvetet/-draumen eg tek, har Hellström ei line som høver.

Slik går songen vidare:

Känns som om alla är äldre nu
Och ser efter varann
Dom har gått för att leva sine liv
Och gud vet att jag måste leva MITT
Jag står i vasaparken
ser pojkar och flickor gå genom kärlekslunden
Jag skulle byta plats med vem som helst
På sekunden
Om jag kunde
Alla är äldre nu
Och ser efter varann
Dom har molnen i famnen
Men du skriver ord som MORD i handen
Kom, kom armageddon
Om vi nån gong, nånsin blir som dom

Konklusjon: all musikk etter 2000 er overflødig.

Pip-pip?

2008-06-17T11:28:00.002+02:00

Det var vel ikkje til å unngå, men det må har vore i barnehagen ho lærte det: No spring iallfall Dagny etter alle småfuglar og ropar "pipp-pipp" (eg minnest enno veslebror min, som erklærte at "det heiter ikkje vov-vov, det heiter hund" då nokon prøvde seg på slikt tull til han).

Uansett, på fjernsynet dukka det brått opp ei ørn, og barnet ropar ut: "Pip-pip!"

Kva anna kan me gjera enn å seia "Ja, det er ein fugl"?

(litt etterpå dukka det opp ein bøffel, og ho ropa "(h)est!", men det var jo ikkje like pussig, for me vart ikkje heilt samde med oss sjølve om bøffel er hest, kyr eller sau. Det er vel ei kyr, men sidan moskus er sau, er det ikkje så lett. Alt stort med fire bein som ikkje er "(h)und" er visst (h)est for tida).

På trynet

2008-06-17T11:23:00.004+02:00

Utan samanheng med På trehjul, altså. Men slik er det altså å gå skikkeleg på trynet for fyrste gongen. Kul i panna, på kinnet og hoven overleppe.

Forskingsspørsmål

2008-06-04T11:36:00.003+02:00

Me fann ein nytt forskingsspørsmål her om dagen: Kan det vera slik at me (eller, born, då) har lettare for å læra oss nye ord dersom dei lydleg liknar på ord me kjenner frå før? Motivasjon: Takk vere dette bokmålske språkbadet som barnehagen er, går forsøksobjektet rundt og seier bo'tte [borte] når det noko som ikkje er der ho trur det skal vera. Så, her ein dag, dukka bo'ksh [bukse] opp.

Me tykte det var litt pussig, for andre ord burde definitivt koma før.

På trehjul

2008-06-04T11:30:00.001+02:00

Juuhl på tre hjul. Det er litt vanskeleg når beina er for korte til å nå pedalane, men det er veldig interessant å køyra sykkel. Nesten like kjekt som leikeplassen.

Observasjon frå forskingsfronten

2008-03-06T12:39:00.003+01:00

Dette med språklæring er faktisk ganske artig, og eg skjønar godt at Halliday forska på ungen sin.

Sjølv tykkjer eg at språkfragmenta som kjem når Dagny "bablar" er ganske avslørande. Her ein morgon, medan me leitte etter huva og støvlane og slik, høyrde me: "Hva er'e?", med Oslo-r og greier. Eg lurer på om det kan vera eit lurt målkrav at fødselspermisjonen må vara til ungane har byrja å snakka. Openbert at barnehagar er korrumperande.

Det positive er at ho held seg for augo og spør "Henne?" (altså, frå "Hen e' Dagny?")

Pestilens

2008-03-04T23:20:00.004+01:00

Med fare for å verta overlag nærgåande: Augnekatarr er sikkert ikkje særleg farleg, men det ikkje særleg delikat heller. Dessutan er det ganske ubehageleg at auget vert fullt av puss og tårer heile tida.

Det er slikt ein lærer når barnet byrjar i barnehagen, for augnekatarr er ekstremt smittsamt, som Kvinneguiden skriv. Då går det gjerne ut over dei vaksne òg.

Hei, Knut

2008-02-29T20:26:00.002+01:00

Kunngjering: Skrivarloftet Pratmakeri vil uttrykkja takksemd og vørdnad for barnevakt Knut som i går klarte å blidgjera ein hylande unge som ikkje ville at mamma og pappa skulle gå på disputasmiddag. Knut - du har rutine!

(Me fann ikkje noko bilete av dagny og knut, men her mistenkjer me at han opptrer som fotograf. Og det er jo ein måte å vera til stades i biletet på, har me lært på litvit)

Nytt frå forskingsfronten

2008-01-22T10:32:00.000+01:00

"Grensene for mitt språk er de samme som grensene for min verden", heiter det so fint (og ofte sitert) hjå Wittgenstein. Men er det sant?

No er eg so heldig at eg har eit sprell levande forskingsobjekt heime, som av og til set i gang eksperiment på eige initiativ.

Altso, Dagny, eitt år, har ikkje noko særleg språk som me har merka noko til i alle fall. Men her ein dag , då me sat og åt og Dagny byrja keia seg, so la ho brødskalken inntil øyra og leikte at ho snakka i telefonen. (Sidan har ho halde fram med å snakka i telefonen med alt mogleg: dorull, klossar, fjernkontroll. Og med ei alvorleg mine og vekslande stadfestande og spørjande setningsmelodi gjennom samtalen)

Kva kan me læra av det? Mellom anna at sjølv om Dagny ikkje kan snakka noko særleg og ikkje skjønar so mange ord (trur eg), so kan ho tenkja metaforisk - ho kan tenkja no "er" brødskalken ein telefon. Ho kan tenkja i konsept og kategoriar: ho veit kva det å snakka i telefonen er, og ho veit kva det å leika at ho snakkar i telefonen er og at dei to tinga ikkje er dei same. Ho kan flytta brødskalken frå ramma/konseptet eting inn i ramma leikesnakka i telefonen.

Altso - det vesle barnet tenkjer på ein måte som me oppfattar som "språkleg" (nyttar metaforar, kategoriar, konsept) sjølv om ho har svært lite språk (ho kan seia hei og mamma og oi og på gode dagar nan når ho vil ha ein banan, og det verkar som ho forstår situasjonar meir enn ord).

No er ikkje dette nytt for folk som driv med barnespråkforsking, trur eg (i allefall samsvarar det med Halliday og Kress sine skildringar av barnespråk), men det står i motstrid til ei utbreidd oppfatting av at me kan ikkje tenkja utan språk og me kan ikkje tenkja ting me ikkje har ord/språk for og liknande. Men som Dagny tydeleg synte: det kan me jo.

ikea

2007-08-27T09:04:00.000+02:00

So kom ikeakatalogen i år og, og jamenn såg ikkje framsida nett ut som stova vår, berre at ikea hadde blå sofa og raud bokhylle, og me raud sofa og blå bokhylle.

So kjem spørsmålet: Kva tyder det? Tyder det at det ser bra ut heime hjå oss eller det motsette? Burde me ha satsa på noko anna enn sumarhusstilen sidan det tydelegvis er mainstream?

eller oppsummert: Er det bra eller dårleg? (som bror min sa då han ringde meg den ellevte eller tolvte september for nokre år sidan)

Design

2007-07-17T14:25:00.001+02:00

Ikkje kan ho krypa [noko særleg] og ikkje kan ho gå, men å sitja på rompa er tydelegvis stor stas (ho har vel nokon å slekta på der). Då ho brått nekta å ein gong leggja seg ned i vogna når det var tid for ein tur, tenkte me det var på tide å introdusera det andre barnemøbelet (etter grindsenga): Tripp-trappstolen.

Stolen vart visst introdusert i 1972, og er, som de kan sjå, eit kunstverk. Avstanden mellom sitjeplata og fotstøtta kan justerast, og fotstøtta kan til og med brukast som sitjeplate når ungane vert store nok. Fleire i foreldregenerasjonen kan fortelja at dei brukte stolen sin heilt til dei flytte heimanfrå.

Utgåva me fekk tak i, mangla diverre ein viktig komponent: bøylen som sikrar at ungen ikkje ramlar av stolen (for det er langt ned). Og, her kjem poenget i denne historia: Det gjekk faktisk heilt fint å kjøpa ny bøyle! Det er det beste provet på at stolen ikkje berre var eit blaff, men ein institusjon.

Kor som er, Dagny tykkjer iallfall det er stor stas å sitja ved bordet saman med oss. Tutekoppen har ho ikkje heilt fått teken på enno.

gissetevling

2007-06-05T16:16:00.000+02:00

Om dagen er me veldig fokuserte på bæsj (dagny har alltid litt treg mage, bortsett frå i førre veke då ho bæsja fleire gonger for dagen og ofte grøn, so me går ofte og ventar på at bæsjen skal koma). Difor handlar fleire og fleire av songane me syng om bæsj. Tevlinga er ganske enkel: Kva kjende dikt og songar er det som her plutseleg har byrja å handla om bæsj?

1
det er den bæsjen me ber på

2
bæsj ligger og venter på deg
bak neste dør
bæsj er varm og våt
bæsj gjør deg gal og ør

3
og der kom bæsjen
og der kom bæsjen
og der kom bæsj, der kom bæsj, der kom bæsj bæsj bæsj
ja, der kom bæsjen, ja der kom bæsjen
og for en lidelse det er

Premien er ein suss på nasen frå Dagny (bæsjebleiene tek tarjei)

Det skarpe ljoset

2007-06-04T15:44:00.000+02:00

For oss vaksne er det veldig kjekt at det er vorte sumar og sol, men det er ikkje like artig når ein er liten. Det er så vanskeleg å skjøna at solbrillene gjer at ein får mindre sol i augo, og valet mellom solbriller, teppe over vogna og sol i augo artar seg som nett det det er: eit val mellom pest, kolera og tyfus. Ho såg likvel ganske tøff ut, meiner eg.

Alt sjølv

2007-05-10T13:47:00.000+02:00

På barselgruppa tysdag openberra Dagny sider av seg sjølv som ho vonleg lærer seg å dølgja etter kvart. Ungane låg i ring på golvet og leikte med kvar sine leiker, og brått nytta Dagny si overlegne motoriske kontroll og stal leika til sidemannen. Ho ville ha alle leikene sjølv, tydelegvis. Betre vart det ikkje av at ho klypte ein annan unge i armen slik at denne byrja å grina. Me får syta for at me ikkje fostrar opp ein liten tyrann.

Elles liker ho tydelegvis å ta alle leikene. I går låg me på golvet og leikte, ho med vesle Plym og eg med åma. Etter å ha sikra seg Plym, tok ho åma frå meg, mest nøgd når ho greidde å ha kontroll på flest mogleg leiker.

Vel, vel. Det vert nok annleis etter kvart. Elles er graut (eigentleg suppe) ein suksess. Me får sjå korleis det går når ho skal få fruktmos til dessert.

Merknad tre: Dei førti centimetrane eg skreiv om førre gongen, var visst eit arbeidsuhell. Faktisk ser det ut som om ho ikkje tykkjer det er så spanande å krabba framover lenger, men best liker å rotera. For å gjera det heilt klart, har eg laga ein illustrasjon:

Song og glede

2007-04-13T18:05:00.000+02:00

På morgonkvisten i dag, medan eg låg og tenkte på å vakna slik at eg kunne setja fleire innsikter om den norske solidaritetsrørsla for Palestina ned på papiret, låg Dagny ved sidan av meg og song.

Ho er alltid strålande blid om morgonen, men dette var noko nytt. Det var definitivt ikkje grining, for ho smila og lo. Elles er ho litt pjusk etter å ha fått vaksine («vaksine må me ha, da' e'kje snakk om da, da e'kje rett me helso i frå andre ta»), men frå sju til åtte i dag var det altså pur glede over å kunne laga samanhengande lydar.

Det er nesten slik at eg skulle hatt opptaksutstyr.

Nye triks

2007-03-08T13:00:00.000+01:00

Det skjer ikkje så mykje av ålmen interesse på Pratmakeriet for tida, og praten går eigentleg føre seg på primærnivået:

Agyy, agyy - Ja, kva seier du? - Agyy, glubb - Dagny? - Agyyy GLIS

Det er spanande. Elles syner hovudpersonen ein imponerande treningsvilje. Ofte er det slik at ho ikkje vil ha mat, kos, vask eller søvn - ho vil liggja på magen og trena. Kunstane er ikkje heilt perfeksjonerte enno, men ho likar å lyfta opp hovudet og sjå seg rundt. Dessutan har ho krabba førti centimeter. Då kunne me ikkje styra oss, og gav masse ros (sjølv om Jesper Juul seier at det skal ein ikkje gjera).

Den nye medarbeidaren

2007-01-31T16:50:00.000+01:00

Det har vore veldig stille frå oss på pratmakeriet i det siste; særleg med tanke på at me har utvida staben. Det kjem seg av at den nye medarbeidaren, Dagny Juuhl, framleis er under opplæring

Her hoppar me i pastasalaten med tanke på personvern og slikt, men her er to bilete av henne:

Førebels pratar ho ikkje så mykje, men ho seier "Neeei", "Jaaa", "Aj-aj-aj" og "Veel" (det siste tyder "pupp". Dessutan kan ho lyfta hovudet i fleire sekund og vifta med armar og bein. Men ho er veldig søt, og det er ein viktig eigenskap.

Tarjei ventar ...

2006-12-23T15:19:00.000+01:00

Og medan me ventar, viser eg eit lite bilete med Tarjei, Olaila, Rottbert og Ullifant.

Alt klart

2006-11-30T13:29:00.000+01:00

No har hovudet festa seg, so no kan vesle Olaila koma stupande ut kva tid som helst!

Oioioi

Meir mage

2006-11-22T14:23:00.000+01:00

Her er bilete av Gudrun-med-magen på toppen av Ramstadslottet, ei naturperle i vakre Rælingen. Magen er sjølvsagt større no, men det skjønar de vel.

Funky mama

2006-10-31T23:46:00.000+01:00

Det har drøydd ei stund, men her kjem bilete av magen hennar Gudrun. Tusen takk til Ragnhild for fint foto. Om ei vekes tid kjem sikkert det vakre profil-biletet frå Rælingen òg.

Pratmakeriet flytter

2006-10-25T15:37:00.000+02:00

Til dei som ikkje har høyrt det enno: Me flytter snart ut frå Skrivarloftet. 8. november, altså om to veker, får me ny adresse på Sogn (studentby, me er ikkje sikre på om me er trivelege nok for trivselsfylket). Det er mykje ein kan tenkja om slikt.

Det er alltid spanande å flytta på seg og læra seg at noko nytt er «heime». Me flytte inn her våren 2003, ut i august 2005 og inn att i januar 2006. Til saman vert det over tre år her på loftet mellom Grønland og Gamlebyen, så det er den staden i Oslo me har budd lengst. Det er nok den einaste bydelen i Oslo eg verkeleg er glad i. Samtidig føler me at det er eit rasjonelt val: På Sogn er det betre luft, meir grønt, nærare Marka og mindre trafikk- og byggjestøy (dei har drive og bygt i området her nesten heilt sidan me flytte inn).

Ei anna artig sak (som mor mi kommenterte) er at til trass for at me snart er 30 og kjernefamilie, eig me stort sett bøker og klede. Så me må altså kjøpa sofa, komfyr og kjøleskåp ganske så snart. Spanande.

Biletet viser korleis det såg ut då me pakka oss ned i fjor sumar. Me skal skaffa eit bilete av den gravide magen til Gudrun så snart me får fatt i eit digitalkamera.

Om namn

2006-09-23T19:39:00.000+02:00

Som me har gjort kjent på denne bloggen tidlegare, arbeider me med ein ny medarbeidar til Skrivarloftet Pratmakeri, og det er om lag tre månader att til han eller ho kjem til verda. Eit problem som enno er uløyst, er namnespørsmålet.

Det er mange meiningar om kva omsyn og prinsipp ein skal leggja til grunn.

1. Oppkalling er ein prosedyre som løyser dei fleste problema, men gjev nokre nye. Kven skal ein til dømes kalla opp etter? Me reknar jo ikkje nett med å få åtte ungar, så oppkalling er nøydd til å skapa nokre misnøgde besteforeldre/oldeforeldre/avlidne målheltar.

2. Me vil gjerne unngå Grünerløkka-namn (Emma, Embla, Markus, Tobias). Men kva namn er eigentleg Grünerløkka-namn? Er det dei mest populære namna? Me har fått rapportar om eit hippt, ungt par som ropte «Bjørg!» etter ungen sin.

3. Jentenamn kan ikkje slutta på -e (Line, Else osb), men variantane på -a (Lina, Elsa) er tilletne. «E» er som kjend det mest reduserte vokalen på norsk (sidan me vantar ə, schwa, på norsk), og har fleire gonger forsvunne i målsoga.

4. Det er som kjend Ibsen- og Mozart-år i år, så Nora, Hedda, Helmer, Wolfgang og Cosi er uaktuelt.

5. Alle fortel oss at me kan ikkje kalla ein unge for «Omar», sidan han aldri kjem til å få arbeid. Tøys, meiner me. Har dei ikkje høyrt om Omar Sharif (sjå biletet), Omar Khayyam eller Omar Kitmitto?

6. Me har laga ei liste over namn me vurderer. Kom gjerne med innspel (lista er ikkje i prioritert rekkjefølgje):

Jente: Marta, Linnea, Malena, Maskina, Signy, Guro, Ada, Sigrid

Gut: Omar, Ulf, Oter, Isak, Ivar, Sverre, Johannes, Leif, Larris, Gerry

7. Etternamn er eit spørsmål me ikkje har tort tenkja på enno.

Glamorøs

2006-08-02T20:40:00.000+02:00

No har eg knekt koden.

Eg har nett byrja i ny jobb. Til no, når folk har spurt meg kva eg jobba med, har eg svara om lag så här: "Ja, eg er dagleg leiar i ein organisasjon som heiter Kringkastingsringen... det er ein slags nynorskorganisasjon... som ikkje so mange har høyrt om... men han arbeider no for å få meir nynorsk i nrk... ja, og tv2, då..."

Men i dag, etter råd frå Inger Johanne Sæterbakk, prøvde eg ein ny strategi då eg møtte nokon som spurde kva eg jobba med: "Eg er dagleg leiar i ein nynorsk medieovervakingsorganisasjon" (med sjølvsikker røyst og haldning). Og plutseleg høyrdest eg ut som ein av dei glamorøse, urbane menneska som arbeider i mediebransjen.

Endeleg! Glamour!

Tenk at Krinken skulle endra livet mitt på denne måten, det hadde eg aldri trudd

push kick

2006-07-25T09:08:00.000+02:00

No har me endeleg vore på ultralyd, og sett at ungen er frisk og heil. Det var godt, kanskje endå betre enn å få oppvaskmaskin.

Då me såg, låg han (eller ho) og sparka (push kick, seier tarjei at det heiter) mot morkaka, men han verka ikkje veldig konsentrert om treninga - vifta med armane, sugde på tommelen og snudde og vridde på seg. Han såg i alle fall nøgd og glad ut. Kanskje det eigentleg er trivelegare der inne enn her ute?

Kvin, kvin, oppvaskmaskin

2006-07-16T20:34:00.000+02:00

Eit steg nærare (meir) hygge i heimen: oppvaskmaskina er i boks. Me hadde ein kort rekognosering for nokre veker sidan, og i går for me opp på Storo Storsenter for å investera. Det var mange maskiner i vår prisklasse å velja mellom, men heldigvis hadde Elkjøp hengt opp skilt med lykeldata. Då var det lett å velja, sidan vår modell (Electrolux ESF6549) skåra best både på energiforbruk, vask og tørk. (Seljaren var samd i vurderinga vår). På tysdag kjem maskina, og på onsdag kjem røyrleggjaren.

Oppvask-streik

2006-06-26T20:53:00.000+02:00

Ein dag sa Gudrun: "Tarjei. Me har eit problem: Kva skal me gjera med at eg ikkje vil vaska opp meir?". Tarjei lo. No har me fått skattepengar, og skal kjøpa oppvaskmaskin. Det vanlegaste samtaleemnet over middagen er no alle føremonane det har, til dømes hygienen, sinnsro og ålmen hugnad i heimen.

Kva skjer elles? Elles lagar me barn.

Ny skatt frå Det Nynorske Arkivet + Gissetevling

2006-03-30T21:13:00.000+02:00

Ein må nok seia at målrørsla har vore veike dei siste åra når det gjeld å opplysa born og vaksne om skadeverknadene åt alkoholen. Skrivarloftet Pratmakeri tek difor andsvar og prentar utdrag frå ein klassisk tekst me vonar fleire kan ha nytte og glede av å lesa:

"Russiske aviser kan fortelja at heile 60% av alle mord, ran, tjuveri og andre brotsverk i dette veldige landet skriv seg frå vodkaen - det rusiske kornbrennevinet som i utsjånad liknar på det klåraste kjeldevatn. Kanskje dette mishøvet er ein av grunnane til at Bresjnev ynskjer amerikansk hjelp til å reisa ein stor cocacola-fabrikk? Og kva med Frankrike som har den største prosenten alkoholikarar (vanedrikkarar) i verda? Om lag 10 - 12% av det franske folket høyrer til i denne gruppa, og mellom dei finst det endåtil born!

Vi må vel ikkje gløyma å sopa for vår eiga dør. Heilt frå vikingtida har skandinavane vore kjende for den stygge drikkinga si og dei ufjelge drikkevanane. Dei har sjeldan lært å halda måte, men drikk for å bli fulle. Dårleg drikkekultur har liksom vore den merkelappen vi har fått på oss, endå vi har meir restriksjonar og forbod når det gjeld alkohol enn dei fleste andre. Men anten ein drikk med eller utan kultur, fører alkoholen i alle fall til store skadar. Og det beste er vel å la vera å drikka, ikkje sant?"

Spørsmålet er ikkje kvar alkoholmoralen tok vegen, men kvar og kva tid denne teksten stod.

Premien er arkivvandring i Det Nynorske Arkivet med Lars Asgeir Rottem Krangnes (ikkje spurd).

Siger til Mållaget

2006-03-18T13:54:00.000+01:00

I går vann dei ein viktig siger: Andre runda i historikar-kviss'en på UIO gjekk til Mållaget, og det er ei ære å slå fast at både Pratmakeriet og Mål og Makt var representert i lagoppstellinga. Rett nok måtte dei henta inn spesialkompetanse utanfrå på Aust-Europa, sport og rabulist-spørsmål, men om forsterkinga ikkje er historikar-lærling, er han iallfall målmann! Det er det viktigaste. Premien var eit gåvekort på Akademika, og vil truleg verta brukt på dei samla verka til Lukasjenko.

Bira, bira, bira! Bash! Bash! Bash!

Medan de ventar på bileta ...

2006-03-12T21:19:00.000+01:00

Då me fann dagboka til David Toska med røter på Toska (no kan dei geografikunnige ha tevling om kvar det er), publisert her, forsvann vona vår om å få sjå denne mannen på flygeblada Målungdomen og Mållaget sender ut til tiandeklassingar kvart år med oppmoding om å halda på nynorsken.

Me hadde sett føre oss Toska på framsida, i nynorskgenser, medan han seier "Kameratane mine som skreiv bokmål, er no berre ukjende småkriminelle"

Slik gjekk det ikkje denne gongen.

Velkomen til Skrivarloftet Pratmakeri

2006-03-10T21:51:00.000+01:00

Hjarteleg velkomne til den nyskipa virtuelle kommentarspalta Skrivarloftet Pratmakeri. Me er eit samarbeidsføretak, og ingen konkurrent til Nynorsk Kultursentrum, det nyskipa Nynorsksenteret, Noregs Mållag, Skrivekunstakademiet, Krundalen Kulturtenester eller Nasjonalt Program for Tungrekning.

Oppgåva vår er å spreia glede, opplysing og å syna fram skattar frå det nynorske arkivet. Snart får du sjå Tarjei i Ivar Aasens undertrøye og Gudrun med Ivar Aasens lausbart.

Flyg med, flyg med.

Her er eit bilete av eitt av dei mange ukjende kjæledyra til Ivar Aasen: